Ο BILL PAPASTERGIADIS ΣΥΝΑΝΤΑ ΤΟΝ ΑΡΧΗΓΟ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΣΤΡΑΤΟΥ ΜΕ ΑΦΕΤΗΡΙΑ ΤΙΣ ΚΟΙΝΕΣ ΡΙΖΕΣ ΤΟΥΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΚΑΣΤΟΡΙΑ

Οι Έλληνες, όπου κι αν ζουν στον κόσμο και στη διασπορά, συχνά προσδιορίζουν την ταυτότητά τους αναφερόμενοι στην περιοχή της Ελλάδας από την οποία κατάγονται οι ίδιοι ή οι πρόγονοί τους. Ως εκ τούτου, η δύναμη των διαπροσωπικών σχέσεων, ιδιαίτερα μέσα από τις κοινές περιφερειακές καταβολές, ήταν και παραμένει ισχυρή. Αυτό αντικατοπτρίζεται στην ελληνική διασπορά, όπου οι μετανάστες δημιούργησαν τους δικούς τους χώρους συνάντησης, συνεχίζοντας τις φιλίες και τις σχέσεις που είχαν δημιουργήσει μέσα από τον τόπο καταγωγής τους. Αυτά τα έθιμα και οι παραδόσεις έχουν διαδραματίσει καθοριστικό ρόλο στη διατήρηση της ταυτότητάς μας.

Κατά την πρόσφατη συνάντησή μου με τον Πρόεδρο της Ελληνικής Δημοκρατίας, η δική μου καταγωγή — καθώς η μητέρα μου κατάγεται από την Καστοριά — οδήγησε τον Πρόεδρο να μου αναφέρει ότι ο Αρχηγός του Ελληνικού Στρατού, κ. Κωστίδης, κατάγεται επίσης από την ίδια περιοχή της Ελλάδας με τη μητέρα μου. Ο Πρόεδρος της Ελληνικής Δημοκρατίας πήρε τότε αμέσως την πρωτοβουλία να τηλεφωνήσει στον κ. Κωστίδη, προκειμένου να του μιλήσει για αυτή την ιδιαίτερη σύνδεσή μας. Αυτό το τηλεφώνημα ήταν αρκετό ώστε να οργανωθεί άμεσα μια συνάντηση για εμένα και τον γιο μου, Lee, με τον Αντιστράτηγο κ. Κωστίδη.

Ένα ακόμη χαρακτηριστικό που συχνά θεωρείται ότι διακρίνει την ελληνική κοινωνία είναι η αντίληψη περί κοινωνικής διαστρωμάτωσης. Φυσικά, αυτό εμφανίζεται με πολλές διαφορετικές μορφές. Ωστόσο, μέσα από τις πολλές συναντήσεις μου στην Ελλάδα, έχω διαπιστώσει ότι αυτό το εμπόδιο συχνά ξεπερνιέται χάρη στους δεσμούς που δημιουργούνται μέσα από την κοινή καταγωγή.

Κατ’ επανάληψη έχω συναντήσει την ταπεινότητα, το χιούμορ και τη γενναιοδωρία Ελλήνων που κατέχουν σημαντικές θέσεις εξουσίας. Ο κ. Κωστίδης δεν αποτέλεσε εξαίρεση. Όταν τελικά συναντηθήκαμε, μας υποδέχθηκε θερμά και μας αγκάλιασε σαν να ήμασταν μέλη της οικογένειάς του. Δεν έλειψε καμία λεπτομέρεια, ακόμη και στο γεύμα μάς προσφέρθηκαν φασόλια που είχαν συγκομιστεί ειδικά στην Καστοριά, κοντά στον ποταμό Αλιάκμονα. Οι υπενθυμίσεις της κοινής μας καταγωγής ήταν παντού, ακόμη και σε ένα βιβλίο που μας χάρισε και το οποίο παρουσίαζε την αρχιτεκτονική ιστορία της Καστοριάς.

Τελικά, περάσαμε αρκετές ώρες με τον κ. Κωστίδη, παρά το ιδιαίτερα βαρύ πρόγραμμά του. Η συζήτησή μας κινήθηκε ανάμεσα στις προσωπικές μας διαδρομές και στις ιστορίες μας, τόσο στην Ελλάδα όσο και στην Αυστραλία.

Ο κ. Κωστίδης ανέφερε ότι είχε επισκεφθεί την Αυστραλία το 1992, καθώς έχει αρκετούς συγγενείς στη Μελβούρνη. Είπε ότι είχε εντυπωσιαστεί από την πόλη, ιδιαίτερα από την ατμόσφαιρά της και τη φιλικότητα των ανθρώπων της.

Η διασύνδεσή μας έγινε για ακόμη μία φορά ολοφάνερη όταν, κατά τη διάρκεια του γεύματος, τηλεφώνησα στην κ. Ελευθερία Λαλοπούλου, πρόεδρο των Καστοριανών της Μελβούρνης, για να ρωτήσω αν γνώριζε τους συγγενείς του κ. Κωστίδη. Φυσικά, με τους Έλληνες involved, η απόσταση μεταξύ δύο ανθρώπων είναι μικρότερη από έναν βαθμό και πολλοί από αυτούς τους συγγενείς ήταν ήδη γνωστοί στην κ. Ελευθερία. Οι συγγενείς του κ. Κωστίδη είχαν συχνά παρευρεθεί στο Καστοριανό Κλαμπ.

Λόγω της σύνδεσης του κ. Κωστίδη με τον Πόντο, τηλεφώνησα στη συνέχεια, κατά τη διάρκεια της συνάντησής μας, στην κ. Αθανασιάδη, προκειμένου να ρωτήσω για άλλους συγγενείς του κ. Κωστίδη. Φυσικά, και εκείνοι ήταν γνωστοί.

Ακολούθησαν και άλλα τηλεφωνήματα, καθώς ο ίδιος ο Στρατηγός επικοινώνησε με συγγενείς του στην Καστοριά, οι οποίοι υπηρετούν στην Αστυνομία. Φυσικά, και αυτοί γνώριζαν τον δικό μου ξάδελφο, τον Chris Papastergiadis, ο οποίος υπηρετεί ως αστυνομικός στην Καστοριά.

Οι συνδέσεις ήταν συνεχείς και πολυάριθμες.

Ο κ. Κωστίδης έδειξε ιδιαίτερο ενδιαφέρον για τις ευκαιρίες που πρέπει να προσφέρονται στους νέους μας, ώστε να συμμετέχουν ενεργά στην κοινωνία και να έχουν στη διάθεσή τους τις κατάλληλες δυνατότητες και προοπτικές. Παράλληλα, απέδειξε ότι κατανοεί σε σημαντικό βαθμό τη σημασία της ανάπτυξης σχέσεων μεταξύ διαφορετικών εθνοτήτων και της δημιουργίας ενός περιβάλλοντος που είναι ανοιχτό, φιλόξενο και φιλικό.

Είχε βαθιά επίγνωση της σημασίας του να αποτελεί η Ελλάδα μια χώρα-πρότυπο για άλλους, όσον αφορά την υποδοχή και την ενσωμάτωση ανθρώπων από διαφορετικά μέρη του κόσμου.

Ένα σύντομο τηλεφώνημα από τον Πρόεδρο της Ελληνικής Δημοκρατίας ήταν αρκετό για να συνδέσει τόσους διαφορετικούς κόσμους.

Και ναι, υπήρξε και δεύτερο τηλεφώνημα από τον Πρόεδρο της Ελληνικής Δημοκρατίας — αυτή τη φορά προς εμένα, μόλις πριν από λίγες ημέρες.

Ο Πρόεδρος ήθελε να μάθει πώς είχε εξελιχθεί η συνάντησή μας.

BILL PAPASTERGIADIS MEETS HELLENIC ARMY CHIEF THROUGH SHARED KASTORIA ROOTS 

By Bill Papastergiadis OAM, President, Greek Community of Melbourne 

Greeks, no matter where they live in the global diaspora, often define themselves by reference to the region in Greece where they or their ancestors were born. Hence, the strength of interpersonal relationships, particularly through regions, has and still remains strong. This is reflected in the Hellenic diaspora, where migrants set up their meeting places based on the continuation of friendships and relationships made through their own regions. These customs and traditions have been inherently important to the maintenance of our identity. 

In my recent meeting with the President of the Hellenic Republic, my own background, which included my mother coming from Kastoria, led to the President telling me that the head of the Hellenic Army, Mr Kostidis, was also from the same part of Greece as my mother. The President of Greece then took it upon himself to immediately telephone Mr Kostidis to tell him of our particular connections. This phone call was enough for a meeting to be promptly arranged for myself and my son Lee with Lt General Mr Kostidis. 

Another trait that is often understood to define Greeks is the perceived stratification of society. Of course, this exists in many forms. However, I have found in my many meetings in Greece that this barrier is often broken by the region relationships. 

Time and time again, I have encountered humility, humour and generosity of Greeks in significant positions of authority. Mr Kostidis was no exception. When we finally met, Mr Kostidis greeted us warmly and embraced us as if we were his own family. No detail was spared, including being offered during lunch beans specifically harvested from Kastoria alongside the river Aliakmona. Reminders of our region were everywhere, including a book that he gifted to us that detailed the architectural history of Kastoria. We ended up spending a number of hours with Mr Kostidis despite his heavy workload. Our conversation weaved through our respective journeys and stories both in Greece and in Australia. 

Mr Kostidis said that he himself visited Australia in 1992 as he has a number of relatives in Melbourne. He said he was impressed by the city, particularly its aura and the friendliness of its people. Our interconnectedness was on full display when, during our lunch, I telephoned Mrs Eleftheria Lalopoulos, the president of the Kastorians in Melbourne, to check on whether she knew of Mr Kostidis’ relatives. Of course, with Greeks involved, there is less than 1° of separation and many of these relatives were known to Ms Eleutheria. Mr Kostidis’ relatives had often attended the Kastoria club. Because of Mr Kostidis’ connection with Pontos, I then telephoned during our meeting Ms Athanasiadis to check on other relatives of Mr Kostidis. Of course, they too were well known. 

Further phone calls were then made by the General to his relatives in Kastoria who were in the police force. Of course, these relatives knew my own cousin Chris Papastergiadis, a serving police officer in Kastoria. The connections were continuous and numerous. 

Mr Kostidis was particularly keen on opportunities for our youth to be properly engaged and to have opportunities available to them. He also demonstrated a significant understanding of the importance of developing relations between different ethnicities and creating environments that were welcoming and friendly. He had a deep understanding of the importance of Greece being a country that was a model for others in terms of accommodating people from different parts of the world. 

One quick telephone call by the President of Greece was all that it took to connect so much of our worlds. And yes, there was a second call from the President of Greece, and that was to me just a few days ago. The President wanted to know how our meeting had proceeded.